„Nie lubię pana, panie Fellini”

Monodram przedstawia intymne świadectwo Giulietty Masiny, której życie zdeterminowała miłość zrodzona z fascynacji głosem Federica Felliniego i naznaczona późniejszą walką o przetrwanie w cieniu jego artystycznego geniuszu. Na scenie jedna aktorka, wyposażona jedynie w walizkę i kilka rekwizytów, dokonuje przeobrażeń na oczach widzów. Kapelusz symbolizujący Felliniego staje się jednocześnie obiektem czułości i źródłem cierpienia. Te minimalistyczne środki pozwalają na stworzenie świata, w którym granica między bliskością a upokorzeniem, radością a skrywanym cierpieniem, ulega zatarciu.

Historia układa się w dramatyczną mozaikę wspomnień: od pierwszego zauroczenia i początkowej idylli, poprzez doświadczenia traumy utraconej ciąży oraz śmierci dziecka, aż po stopniową utratę własnej tożsamości. Bohaterka wciela się w swoje filmowe role—Gelsominę, Cabirię, Ginger—które okazują się maskami narzucanymi przez męża-reżysera, w założeniu mającymi nadać jej życie sens, a faktycznie zamieniającymi się w narzędzia opresji. Spektakl ukazuje narastające napięcie między publicznym wizerunkiem „idealnego małżeństwa” a prywatnym dramatem kobiety, która z pozycji żony-muzy obserwuje narastające grono rywalek.

Kulminacja przedstawienia prowadzi przez chorobę, samotność i śmierć, nie dając ukojenia, lecz pogłębiając poczucie opuszczenia. Nawet po śmierci Felliniego powracają skandale medialne, odbierając Masinie prawo do godnej żałoby. Spektakl zamyka się symbolicznym gestem: aktorka, wkładając czerwony nos klauna, wypowiada przejmujący paradoks „kocham, ale nie lubię”, akceptując swoją rolę pocieszycielki świata, podczas gdy sama pogrąża się w milczeniu rozpaczy.